Nachtleven

Als je jong bent, ga je uit. Je dompelt onder in het feestgedruis, de liters alcohol en het gonzen van de muziek. Het is bij uitstek de tijd datje in het hier en nu leeft. Even niet nadenken over de toekomst of het verleden. Je leeft maar één keer en je wilt ervan genieten. Maar wat nu in tijden van crisis? Aanslagen, terrorisme, angst en haat. Waarom ga je dan nog uit?

In mijn kamer ontbreekt het mij aan kabeltelevisie. Ik op het gebied van entertainment genoeg aan de streaming services in de wereld. Maar dankzij het gebrek aan de ouderwetse zenders, mis ik een hoop. Het kan zomaar gebeuren dat ik wekenlang totaal niet op de hoogte ben van wat er in de wereld gebeurt. Om toch een beetje bij te blijven, verplicht ik mijzelf om ‘s avonds wat actualiteitenprogramma’s terug te kijken die vers van de buis online zijn gezet. Zoals onder andere De Wereld Draait Door. Ik weet niet precies waarom ik nog steeds steevast elke avond het gezicht van Matthijs bij mijn avondmaaltijd wil hebben, maar het komt waarschijnlijk omdat ik thuis met mijn ouders de koffie dronk met de beste heer van Nieuwkerk. Ik denk dat de reden is waarom VARA zo ver na de verzuiling nog zo veel kijkers houdt: sommige programma’s neem je uit huis mee en blijf je zonder enige reden kijken. Old habits die hard.

Ook deze avond nuttigde ik mijn maaltijd met de meest recente uitzending van de DWDD. Na wat oninteressant geneuzel over de verkiezingen (het had mij eerder verbaasd als Bill Clinton géén buitenechtelijk kind heeft) vervolgde Matthijs de uitzending door met de Vlaamse schrijver Dimitri Verhulst te praten over zijn laatste boek Spoo Pee Doo. In het boek schrijft Verhulst over een hoofdpersoon die stevig aan het zuipen gaat in Gent, en halverwege de avond op televisie ziet dat er zojuist een aanslag op Schiphol is gepleegd. De algemene reactie in de Gentse kroegen? Doordrinken, want straks gebeurt het hier ook en dan kun je maar beter goed gefeest hebben. Verhulst legt in de uitzending uit dat het boek gebaseerd is op zijn eigen ervaringen, hoe hij tijdens de schietpartij in Le Bataclan zag dat het nachtleven in Gent er niet minder op werd. Integendeel: het werd alleen maar gezelliger.

“Alsof we in tijden van cataclysme geen enkel ander verdedigingsmechanisme kennen dan vrolijk te zuipen en te neuken. Dat was ons verzet tegen de vrijheden waarvan wij dachten dat ze werden afgenomen.”

Hij vertelt ook over zijn vrienden in Belgrado, die met nostalgie terugdenken aan 1999 toen de NAVO de stad verlichtte met clusterbommen en raketten: “het nachtleven toen was onevenaarbaar goed. Zij hebben tijdens de oorlog goed gefuifd.”

Ik vroeg laatst aan één van mijn vrienden wat hij zou doen als hij wist dat de wereld de volgende dag zou vergaan. “Feesten tot ik omval,” zei hij. “En daarna een overdosis heroïne.” Ik kon niet anders dan het met hem eens zijn. Is dat het enige wat we kunnen doen, in tijden van absolute waanzin? Is dat de enige tegenreactie die we hier in het westen kunnen bedenken? Een paar honderd kilometer verderop worden er tientallen mensen in koele bloede in een theater overhoop geschoten en het enige wat wij kunnen denken is: “Laten we vooral zien dat we niet bang zijn door precies te doen waarvoor zij hen kapot hebben geschoten!” Verhulst vond het een gebrek aan een reactie, ik vind het een vorm van ontkenning. En ergens ook een vorm van angstvallig vluchten voor de toekomst. Zoals de meesten van ons dat waarschijnlijk al jaren doen. In de kroegen doet het er niet toe wie je bent, wat je doet en waar je ‘s nachts van wakker ligt. Het nachtleven vindt het juist fantastisch dat de zorgen je uit je slaap houden, zo zijn er meer uren te vullen in de talloze tenten die gemaakt zijn om je zorgen even te vergeten.

Het is makkelijk om de schuld bij de nacht neer te leggen. En ik klink waarschijnlijk als een furieuze non die het niet aan kan zien hoe de jeugd danst met de duivel. Maar een tijd lang heb ik zelf ook lang genoeg aan de bar gezeten, en heb ik het vaak genoeg ochtend zien worden terwijl het in mijn hoofd nog middernacht was. Nu nog steeds, als het even kan. Maar als de zon opkomt, en jij vooral de forenzen om zeven uur ‘s ochtends in de trein probeert te negeren, realiseer je je dat ook die avond een maladaptieve copingstrategie was die er alleen maar voor zorgt dat de zorgen van gisteren vandaag harder terugkomen. Misschien moeten we het uitgaan even bewaren voor wanneer we iets te vieren hebben, niet wanneer we iets proberen te vergeten.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s